anna moszczynska

psycholog psychoterapeuta

psychoterapia grupowa

 

Celem pracy grupowej jest odkrycie dotyczące nieświadomego funkcjonowania członków grupy. Taka analiza pojawia się dzięki regresji stymulującej odtworzenie lęków i obron o charakterze psychotycznym, czyli z wczesnego okresu rozwojowego. Grupa w swoim początku funkcjonuje jak przerażone dziecko. To cofnięcie do wczesnego okresu powoduje trudności komunikacyjne na płaszczyźnie werbalnej, jak i upośledza zdolność do symbolizacji. Przeniesieniowe relacje uruchamiają pierwotne obrony takie jak identyfikacja projekcyjna oraz rozszczepienie. Przepracowanie tych prymitywnych obron pozwala rozpocząć pracę nad dalszym procesem, zachodzącym w każdym z członków grupy osobno ale także mającym miejsce pomiędzy poszczególnymi osobami. Dzięki tak wielkiemu zróżnicowaniu osobowościowemu jakie wnosi grupa, zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia relacji przeniesieniowej, czyli odtworzenia pewnych doświadczeń i przeżyć z przeszłości z ważnymi dla nas osobami. Zależność od terapeuty, a dokładnie jej przeżywanie, staje się przedmiotem analizy. Zaufanie lub jego brak, dążenia rywalizacyjne pomiędzy członkami grupy, dezintegracja, fragmentacja ego, poczucie zagrożenia, silne stany lękowe to reakcje na nieustrukturalizowany charakter prowadzonej terapii. Brak struktury wymaga dużej wiedzy od prowadzących (struktura jest jedynie zawarta w warunkach leczenia). Nie mają oni scenariusza, muszą dostrzegać zróżnicowane reakcje członków grupy w odpowiedzi na wewnętrzny chaos jaki uruchamia powyższa forma terapii. Przebieg terapii nigdy nie jest taki sam. Każda grupa jest jest inna. Nie ma tu więc generalizacji. Poszczególne reakcje każdego uczestnika na ten początkowy etap mogą być wykorzystywane w późniejszych interwencjach terapeutycznych. I tu rolą terapeuty jest rozpoznanie charakteru diad (relacji z obiektem wewnętrznym) jaki uruchamia sytuacja lękowa.

 

Forma leczenia

 

Psychoterapia grupowa jaką prowadzimy to praca indywidualna na tle grupy. Ponadto uczestnicy mają możliwość wymiany spostrzeżeń między sobą, udzielania sobie wzajemnie informacji, co jest bardzo wartościowe. Takie informacje nie mają charakteru ocennego a raczej zwiększają samoświadomość. Powalają danej osobie zobaczyć jak mogą reagować inni w obliczu problematyki pacjenta, dostrzec na ile to sam pacjent prowokuje pewne reakcje otoczenia, odtwarza zjawiska, których świadomie nie chce. Nie da się uniknąć interakcji pomiędzy poziomem intrapsychicznym i interpersonalnym. Oznacza to, że pewne konflikty wewnętrzne ulegają eksternalizacji i rozegraniu w relacjach. Psychoterapia ma za zadanie minimalizować takie zjawisko.

 

Grupa docelowa

 

To szeroko rozumiana grupa osób, które mają już wcześniej zdiagnozowane zaburzenia nerwicowe lub zaburzenia osobowości. Jeśli osoby takie nigdy wcześniej nie miały kontaktu ze specjalistą (tu: psychiatrą lub psychologiem), należy przeprowadzić konsultacje, które pomogą w rozpoznaniu struktury osobowości i ewentualnej kwalifikacji do grupy. Zaburzenia psychotyczne są przeciwwskazaniem do leczenia w tego typu terapii ( *może zdarzyć się również, że i niektóre poważne zaburzenia osobowości).

Organizacja procesu leczenia


Prowadzimy grupy półotwarte (z tendencją do zamkniętych, tzn. dążymy do minimalizacji rotacji). Czas trwania leczenia: od 2 do 4 lat.